مرآة تبحث عن وجه

خب...این کاری نیست که من می خواستم انجام دهم. زندگی این کار را با من کرد. از من یک بچه پیر شد. این همان چیزی است که رشد می کند و سن بزرگش را بر من منعکس می کند، تا زمانی که چروک ها روی غم من رشد کنند! مادرم در کودکی که یادم نمی‌آید به من گفت: پسرم مراقب پیر شدن باش. اولین چیزی که سن شگفت انگیز شما در راه بزرگ شدن ایجاد می کند این است: از دست دادن شما! و او شروع کرد با من در مورد دوستان غایب صحبت کرد، کسانی که پیر شدند و سپس ما را ترک کردند. آدم های تنها، آنهایی که حتی ویژگی های کودکی مان را به یاد نمی آورند... مواظب باشیم مثل آنها نباشیم! و چون جایم خیلی خالی است، به تو می گویم که با انگشتانم صبر کن، و تنها در کنار جاده پرسه می زنم... خودم را اینگونه دیدم، بی آنکه بدانم بزرگ شده ام و بزرگ شده ام، تمرین نوشتن می کنم تا کودکی ام را به دست بیاورم، و نام هایی را که از زمانی که غر می زدم حفظ کرده بودم، تکرار می کنم و سعی می کنم با چاقوی غیبت شان لبه خاطره ام را قطع کنم.