الأعمال الشعرية الكاملة

وقتی گله های پرستوها به زیستگاهشان مهاجرت می کنند... در خش خش بال هایشان صدای موسیقی شعرش را می شنوی... و وقتی محمود درویش را می خوانی... در سطرهایش... در معنایش آواز آن پرندگان مهاجر را می شنوی... و می فهمی که آن پرندگان برای شاد بودن آواز نمی خواندند... بلکه برای آشکار کردن درد مهاجرت... محمود درویش شعر نمی سراید... اما شعرها در معانیش بی پایانند... پس واژه ها لنگ می زنند... همدیگر را می کشند... در... یک خودانگیختگی ذاتی... احساس غرق شدن در آن... با آن و با آن همذات پنداری می کنی... به دنیای شعرهایش سفر می کنی... تمام دردهای غربت را حس می کنی و چه معنایی دارد که بدون مادر، دوبار به دست آوردیم، و مادر شدیم... می دانی از چه گریه ام لبریز می شود؟... یک شب مریض شدم... و بیماری بدنم را آرام کرد... آیا غروب از مهاجری که به اینجا آمده است... و به وطن بازنگشته است؟ آیا غروب را به یاد می آورد... مهاجری که بی کفن مرد... این گونه است که معانیش جاری می شود... در خود گره می خورد و حجم هایی که در واژه هایش حلول می کند تراژدی... گاه... از درد و حسرت ناله می کردیم... هر کلمه ناله ای است... و هر عبارتی فریاد... و هر شعری شهر غم است، وطن غمش، وطنش، وطن... الفبا... آغازش وطن دزدیده شده در روز روشن... و پایانش غربت و دلتنگی... و آدم های بی فرزند... و بچه های بی وطن... و انسان بی وطن... آدرس...